In het donker lig ik in mijn bed, knallende hoofdpijn, maar toch mijn ipod aan. Ik probeer rust in mijn hoofd te krijgen, maar het lukt mij niet. Telkens gaan mijn gedachten terug, terug naar het hoe en wat.

Afgelopen dinsdag kwam onze concierge naar mij toe dat ze thuis ruzie had gehad met een vader uit mijn klas. Het ging om geleend geld voor een strippenkaart, maar haar dochter vertelde haar dat het niet ging om een strippenkaart, maar om geld voor een zwangerschapstest. Damn, dacht ik nog een zwangerschapstest, die heb je alleen nodig wanneer je sex hebt gehad. Aangezien iedereen al zo’n beetje naar huis was, heb ik de volgende dag met onze interne begeleider gepraat. Hoe pak ik dit aan, wil de dochter van de concierge ook niet verlinken, maar 11 jaar is toch echt te gek. We zijn het er allebei over eens dat ik met haar ga praten.

Even later zit ik met haar aan tafel en confronteer haar met dit. Ze schrikt zichtbaar en ontkent in eerste instantie. Wanneer ik haar vertel dat ik het echt uit heel betrouwbare bron heb vernomen, begint ze te huilen en vertelt mij dat ze is verkracht. Het lijkt wel of iemand mij een keiharde klap verkoopt, de grond verdwijnt onder mijn voeten en ben even sprakeloos. Begrijp ik haar wel goed, bedoelt ze met verkrachting wel hetzelfde als wij er onder verstaan? Beetje bij beetje vertelt ze mij haar verhaal. Ik besef dat ik in een soort waas terecht kom en niet meer weet wat ik nu moet doen. Politie, ouders, dokter, moet toch echt overleggen met een collega. Bespreek met haar mijn probleem en of ze het goed vind of ik onze interne begeleider er bij haal. Dat vind ze prima, want ookal is hij een man, het is een zeer geliefde meester en alle kinderen op school zijn helemaal weg van hem. Ik vertel hem even in het kort wat er aan de hand is en natuurlijk net zo geschokt als ik, loopt hij mee naar haar.

Uiteindelijk zijn we er twee dagen mee bezig geweest. Gesprekken met GG&GD, politie, Jeugd zeden politie, kinderen, ouders van haar, en wij interne begeleider, directie en ik samen. Vandaag van 8 uur tot 2 uur in gesprek geweest, samen met 2 agenten, om de waarheid boven te krijgen, want er kwamen steeds meer aanwijzingen dat haar verhaal niet helemaal klopte. Uiteindelijk heeft ze toegeven dat ze niet is verkracht, maar vrijwillig sex heeft gehad, met een hele andere jongen dan die ze noemde. En dan…dan ben je nog niet gerust. Ze is 11 jaar heeft vrijwillig sex met een jongen, verzint dat ze verkracht is, dan is er toch iets helemaal niet goed. Natuurlijk zijn we allemaal opgelucht dat het geen verkrachting is, maar nu is er een ander probleem.

Dit meisje heeft hulp nodig, gelukkig vindt vader dat ook. Natuurlijk hebben we hem ingelicht, vervelend om zulke dingen  te moeten vertellen. Vreselijk om een man te zien huilen om iets wat jij hem vertelt. Ook ben ik samen met haar met haar vriendinnen uit de klas gaan praten om de dingen uit de wereld te helpen, ook tegen een paar van deze kinderen heeft ze verteld dat ze verkracht was, terwijl ze tegen anderen juist weer had lopen opscheppen.

Nu lig ik dus in bed en probeer rust te vinden in mijn hoofd. Helaas lukt het niet en schrijf het van mij af, hopelijk helpt het.

Vrijdagavond kwart voor 8, de telefoon gaat. Wanneer ik opneem hoor ik alleen gesnik. Ik weet dat het mijn vriendinnetje is en schrik mij rot. Drie kwartier eerder had haar ex haar kleine mannetje terug moeten brengen en aangezien ze van de week een advocaat heeft ingeschakeld is ze bang dat hij hem niet terug zou brengen. Gelukkig hoor ik zijn stem op de achtergrond, maar gelijk vraag ik mij af wat er dan aan de hand is. Snikkend vertelt ze dat ze net het bericht heeft gekregen dat haar vader is overleden. Ik zeg haar dat ik gelijk naar haar toekom en binnen een kwartier zit ik tegen over haar. Toevallig heeft zij mij van de week verteld dat het eindelijk weer eens goed ging tussen haar vader en haar. Nog voordat ik haar leerde kennen zijn haar vader en moeder gescheiden en ik ken haar al meer dan 20 jaar. Haar vader dronk teveel en er was toen niet met hem samen te leven. Het ging op en af, hij had zijn goede en mindere periodes. Kan mij nog goed een vakantie herinneren met haar vader, waarbij het heel erg goed ging. Korte tijd daarna werd hij geestelijk ziek. Hij kreeg medicijnen en het ging op en neer. Nadat mijn vriendinnetje weg is gegaan bij haar man, leek het wel opeens heel goed met hem te gaan. Hij toonde interesse in zijn dochter en hielp waar hij kon. Mijn vriendinnetje was helemaal verbaasd, maar vooral heel blij dat het nu zo goed ging.
Van de week vertelde ze dat hij op vakantie was naar Roemenië. Hij had al twee keer gebeld en haar zelfs veel succes gewenst met haar nieuwe baan, waar hij normaal helemaal niet aan gedacht zou hebben. En dan nu opeens dit bericht. En nu…hij is nog in Roemenië en de vooruitzichten zijn dat hij niet voor eind volgende week terug gevlogen wordt. Samen bedenken we wat er allemaal geregeld moet worden. Haar broer zit in Londen en zou pas vandaag weer terug komen.  Bellen, bellen, huilen, maar ook lachen, om de dagelijkse dingen. Verdriet, zij om haar vader, ik om haar verdriet, mijn vriendinnetje heeft het heel moeilijk en dat gaat mij niet in de koude kleren zitten. Uitgeput ga ik midden in de nacht naar huis en val als een blok in slaap, maar vroeg word ik weer wakker gebeld door haar. Ik vind het niet erg, ze is mijn vriendinnetje en ik wil er voor haar zijn. Dag, nacht en ook vroeg in de ochtend.

Vandaag werd mijn oude directeur 50. En wij werden als oud team ook uitgenodigd. "Ga je ook mee?" Natuurlijk zou ik meegaan, niet dat ik dacht dat het een leuk feestje zou worden, maar ach, ze was jaren mijn directeur en even mijn hoofd laten zien, waarom niet? Natuurlijk begon ze gelijk weer te huilen toen ze ons allemaal zag. We zien haar best nog wel vaak, maar toch werd ze, van deze surprice party met haar nieuwe, maar ook haar oude team, toch  heel emotioneel.
Zelf stond ik met onze nieuwe adjunct te praten, toen mijn andere directeur naar mij toe kwam lopen. "Zou jij even met de enige man van het andere team willen gaan praten? Hij doet groep 8 en wil op dezelfde manier lesgeven als jij." Verbaasd staarde ik mijn directeur aan, natuurlijk wilde ik wel met hem praten, maar begreep niet zo goed wat hij  nu bedoelde. Ik liep achter hem aan en toen bleek dat mijn oude directeur, de jongeman had gevraagd of hij een leunstoel in zijn klas wilde hebben. Want zij had vroeger een groep 8 leerkracht gehad die altijd onderuit gezakt in de stoel lesgaf en dat dat zo relaxed stond, dat er een hele ontspannen sfeer in de klas hing. Hem leek het wel wat, maar hij had ook geen idee, wanneer hij daar dan moest gaan zitten en welke lessen hij moest geven vanaf zijn luie stoel. Enthousiast vertelde ik hem over mijn manier van lesgeven. We raakten niet uitgepraat over groep 8, de leuke dingen, de minder leuke dingen, de contacten met het vo. Hij wilde graag bij mij in de klas komen kijken en we hebben het gelijk geregeld met mijn oude, zijn nieuwe directeur. We hebben afgesproken dat hij contact met mij zou opnemen en zo heb ik dus een date met een hele leuke leerkracht van een groep 8 van de nieuwe school van mijn oude directeur. Zo werd een feestje waarvan ik dacht dat het niet zo leuk zou worden, toch een gezellig iets.

Na anderhalve week vakantie dacht ik, ik ga mijn lieve collega vriendinnetje even een sms sturen. Weet van te voren al dat ze niets terugstuurt, ze haat smsen, maar ik haat bellen. Toch sms ik haar regelmatig, omdat ze dan weet dat ik wel aan haar denk.
Op mijn laatste schooldag had ik haar thuis afgezet en we hadden nog even haar mobiele nummer gecontroleerd, omdat ze vaak wisselt met haar zoon van telefoon, maar het was helemaal ok, dat was haar nummer.

Hey alles goed? Hier nog steeds een zooitje, elke dag om 7 uur zijn ze aan het werk. Bel je mij morgen wel als we de jackpot winnen. Dx

Vervolgens krijg ik vlak daar achteraan een sms terug. Heel verbaasd kijk ik naar mijn telefoon en inderdaad haar naam staat in het scherm, maar wanneer ik het bericht open staat er:

Volgens mij heb je net een bericht aan de verkeerde persoon gestuurd Wel vervelend dat ze zo vroeg al aan het werk zijn. Ps wil wel jackpot winnen. afz. Arnoud

Nu ik had geen idee wie Arnoud was, maar vond het wel lachwekkend dat hij mij netjes terug smste en dan ook nog inging op mijn verhaal. Gelijk zijn nummer uit mijn telefoon gehaald en haar dan toch maar gebeld. Nieuwe nummer erin gezet en dan kan het toch niet meer fout gaan zou je denken.

Nog geen dag later bel ik mijn allerliefste vriendinnetje op. Tegenwoordig gelukkig gescheiden en in haar eigen huisje. De telefoon wordt opgenomen door een man, heel chagrijnig. Ik verstond hem eigenlijk niet en ik vraag of mijn vriendinnetje er is. Heel stug wordt er geantwoord dat zij daar niet meer woont en de hoorn wordt  erop gegooid. Dan besef ik ineens dat ik haar ex aan de telefoon had en dat ik dus schijnbaar haar oude nummer in mijn telefoon heb staan. Hoe kan dat toch? Achteraf kom ik erachter dat mijn telefoon al mijn nummers van mijn simkaart heeft gekopieerd naar mijn telefoon en dan die nummers gebruikt. Handig zo’n nieuwe telefoon, ik heb dus allemaal oude nummers in mijn telefoon staan. Ik mag wel uitkijken.

Maar het verhaal is nog niet ten einde. Zondag stuurde ik weer een sms naar mijn collega vriendinnetje. Nu had ik toch haar goede nummer, kon niets meer mis gaan.

Volgende week donderdag iets drinken? Ga ik eerst even naar de kapper.

Op het moment dat ik hem wegstuur, vraag ik mij af waarom er een geel sterretje achter haar naam staat. Opeens krijg ik het gevoel dat het toch weer verkeerd is gegaan. Nummer gecontroleerd en ja hoor weer naar Arnoud. Dus ik gelijk een sms er achteraan dat het wel heel dom is. Waarop hij smste:

Lol dacht dat je me echt vroeg… Niet al te kort laten knippen he? Groetjes Arnoud

Wie is deze man, of misschien wel jongen, vraag ik mij af. Geweldig dat hij zo reageert op mijn stomme acties. Misschien stuur ik hem wel vaker per ongeluk een sms. ;-D

Vandaag had ik drie mannen tegelijk in mijn huis. Een aan de voorkant, een aan de achterkant en een boven. Kon geen kant op, voelde mij echt vreselijk in mijn eigen huis. Ben maar het rekenboek gaan inscannen voor het digitale schoolbord, je moet toch wat doen. Ik heb nog met iedereen zitten bellen, zonder te uitgebreide gesprekken te kunnen voeren, ze luisteren toch mee. Toen ik mijn vriendinnetje belde hoorde ik dat zij ‘s middags in mijn stad zou zijn. Dat kwam goed uit, vertelde haar dat ik er ook nog heen moest, dus wanneer ze klaar zou zijn, ze mij even moest bellen.
Zo gezegd zo gedaan, op het fietsje de stad in, halverwege mijn jas maar uitgedaan, want het was toch warmer dan ik had verwacht. Fiets geparkeerd, even de spullen gehaal die ik moest hebben en op het moment dat ik de laatste winkel uitloop gaat mijn telefoon. Heel toevallig waren we heel dichtbij elkaar, dus mijn fiets opgepikt en richting terras. Mijn eerste biertje in de vakantie en nog wel op een terras. Al snel was het lachen, gieren, brullen en kreeg ik dan toch eindelijk het echte vakantiegevoel.

Nu precies twee weken vakantie, merk er alleen nog niet veel van. Ze zijn nog steeds met mijn huis bezig, ondertussen al week negen. Nog steeds kan ik mijn tuin niet in, staan nog steeds steigers voor de ramen die zo ongeveer al het licht tegen houden. De hele dag, vanaf ‘s ochtends 7 uur lopen er wildvreemde mannen in mijn huis. Nog steeds gaat mijn wekker vroeg en in plaats van om 7 uur in de auto zitten, zit ik nu dus op de bank om open te doen voor, moet eerlijk toegeven, harde werkers. Maar ik heb het gewoon gehad. Troep, lawaai, vroeg opstaan, het is nog erger dan toen ik hierheen verhuisde. Heb geen eens gordijnen voor mijn ramen en aangezien ik een voortuin heb van nog geen meter, kijkt iedereen letterlijk naar binnen. Merk dat ik er nu echt chagrijnig van word. Opgefokt raak bij het idee dat er weer een dag van mijn vakantie voorbij is, waarbij ik aan huis gekluisterd ben. Van het weekend ben ik er een weekend van door gegaan. Heerlijk even naar Limburg, kwam helemaal tot rust. Toen ik terug kwam vertelde de buurvrouw dat ze zelfs op zaterdag om 7 uur bezig waren op het dak, ben ik blij dat ik er niet was.

Vanmiddag las ik even terug hoe het vorig jaar was om deze tijd. Ik zat zo ongeveer in Parijs en het buurman avontuur begon vorm te krijgen. Zat goed in mijn vel, was blij, vrolijk en had super veel energie. Straks als ze weg zijn, hopelijk eind volgende week, komt het vast allemaal wel goed. Kan ik eindelijk eens uitslapen, reisje Parijs staat weer in de planning en ach de buurman…soms spreken we elkaar weken niet en dan weer heel intensief. Laat nu eerst maar eens al die mannen vertrekken, dan heb ik eindelijk eens echt vakantie.

Vanavond kreeg ik een telefoontje van mijn mam dat Tante T. weer naar huis mocht. Opeens voelde ik een koude rilling. Mam klonk niet blij en waarom weet ik niet, maar verbaasd vroeg ik:"Hoezo???" Ze kunnen niets meer voor haar doen. De beenmerg transplantatie is afgezegd, ze krijgt alleen nog nieuw bloed toegediend en dat is alles. Ze mag naar huis om dood te gaan.
Ze heeft een paar vreselijke maanden achter de rug. De chemo was zwaarder dan ze had verwacht. Hoewel het in het begin leek dat ze haar koppie liet hangen heeft ze keihard geknokt en dus niet gewonnen. Zelf moest ze er een beetje om lachen, zei mijn moeder. Waarschijnlijk van de zenuwen. Ze had nog wel allemaal plannen wat ze nu nog zou willen doen. Ze wil nog naar het casino en de dierentuin en natuurlijk nog vele andere dingen, maar de vraag blijft natuurlijk: Hoe lang heeft ze nog? Niemand kan er antwoord op geven. Ik hoop dat ze nog kan doen wat ze wil en dat ze niet heel veel pijn krijgt.
Voel mij raar, net of er een stel mieren in mijn lijf aan het wandelen is. Weer dat onbeschrijfelijke gevoel, bang, boos, verdrietig. En alsof er een plaat blijft hangen dreunt het nummer van The doors maar in mijn hoofd.

Hoe voel ik mij nu eigenlijk? Onrustig, releaxed, blij, boos, verdrietig, alleen, geweldig. Het lijkt elkaar wel per minuut af te wisselen.
Meer dan twee weken vakantie gehad.  Heerlijk er op uit! Texel, het Gooi, Zaanstreek, Schagen, Medemblik, Den Helder, Amsterdam. Fietsen, wandelen, winkelen. Bij mijn vriendinnetje op visite in haar nieuwe huis. Buurman weer gezien, want het was natuurlijk vakantie, lijkt ook wel een gewoonte. Lekker prutsen in de tuin, wat fijn dat er weer bloemen zijn.
Maar ook momenten dat ik in mijn schulp kroop en op de bank zat en dacht, is dit het nu? Het rare was, dat het per minuut kon verschillen, lachen en de tranen wisselden elkaar af. Soms kon ik mijn rust niet vinden en liep onrustig rond, nergens voldoening in vindend. Soms kon ik alleen al genieten van het vogeltje in de boom die het hoogste lied liet horen.

Constant in mijn achterhoofd, dinsdag moet je weer werken. Je hoeft nog maar 5 weken en dan heb je zomervakantie. Geen geruststellende gedachte. Vreemd, want natuurlijk heb ik zin in de vakantie, alleen het probleem is wat er allemaal nog in die 5 weken moet gebeuren. Musical moet nog helemaal worden voorbereid, decor gemaakt, kleding en spullen bij elkaar worden gezocht en gemaakt. En ja, bij ons is het zo, dat ik dat allemaal alleen mag doen. Hulp, nou dacht het niet. Rapporten moeten nog worden geschreven, moet nog een kampdag organiseren, afscheidsboeken moeten nog gemaakt. Overdracht moet nog worden gedaan. Klas moet nog helemaal schoongemaakt worden. Heb elke dinsdag en donderdag een vergadering. Pfff, weet echt niet hoe het allemaal moet. Daarbij komt nog eens dat ze aankomende maandag aan mijn huis gaan beginnen en eerlijk gezegd gaat dat mij ook niet in mijn koude kleren zitten.

Gisteravond lekker op pad geweest met vriendje C.. En dat deed mij weer even heel goed. Van het weekend erg druk met allerlei leuke dingen, maar ik blijf wispelturig. Helaas, zou zo graag het geweldige gevoel van afgelopen zomer terug willen hebben. Soms is het er, maar soms ook niet!

Deze hele week loopt mijn kleine vriendinnetje stage bij ons op school. Ze loopt mee met de concierge, want het is eigenlijk maar een weekje hoe noemen ze dat tegenwoordig, maatschappelijke stage. Dan pas zie ik hoe wijs ze eigenlijk is, ze neemt zelf initiatief, snapt alles met een half woord en loopt als een diva door de school.
Vandaag moest ik natuurlijk eerder van huis vanwege de drie vreemde mannen. Het laatste uur hadden mijn schaapjes gym, maar het uur daarvoor heeft zij de klas gedraaid. Ze is met ze de musical gaan oefenen. Natuurlijk onder het toeziend oog van een collega van mij, maar hij is gewoon in zijn eigen hok gaan zitten is af en toe eens langs gelopen. Kreeg een smsje dat het heel goed is gegaan. En oh wat ben ik dan trots op haar en natuurlijk op mijn kindertjes die zo braaf zijn.

Vandaag heb ik bezoek gehad van drie vreemde mannen. Ze kwamen mijn huis in en als eerste gingen ze naar het toilet. Daar stonden we dan, 1 vreemde man in het toilet, de andere samen met mij in het smalle gangetje. Lissy keek argwanend en vluchtte naar boven, Tommy de stoere man in mijn huis liep als een macho rondjes in de woonkamer. Job, het konijn, trok zich nergens wat van aan en plofte op een kussen. Tot overmaat van ramp begint 1 van de vreemde mannen foto’s te maken. We vervolgens onze weg naar boven en belandden in de badkamer, na een korte inspectie gaan we richting slaapkamer. Er bekruipt mij een raar gevoel, hier sta ik dan, 3 vreemde mannen, 1 met een camera in mijn slaapkamer, gelukkig zijn ze daar snel klaar en vervolgens gaan ze naar de andere slaapkamers en de zolder. Ook willen ze buiten nog even zien.
Gelukkig brachten ze na veel eisen en opmerkingen ook nog een goed bericht, eind juni zou de renovatie klaar zijn en dan heb ik een nog prachtiger huis dan ik nu al heb. Gevels gereinigd, gevoegd, nieuw toilet en nieuwe badkamer met een toilet, nieuwe dakpannen, beter geissoleerd huis, nieuwe kozijnen en nieuwe deuren. Gelukkig beginnen ze pas na mijn vakantie en zijn ze een week voor de zomervakantie mee klaar, dus als het even mee zit, heb ik er zelf niet zoveel last van.